Ben yıl sonunda hep şunu düşünürüm:
Ömürden 365 gün daha gitti.
Bilirim ki o giden 365 gün bir daha geri gelmeyecek. Ne bir günü, ne bir saati, ne de bir anı… Ve biz, farkında olsak da olmasak da, ölüme bir adım daha yaklaşmış olacağız.
Peki hiç bunun muhasebesini yaptık mı?
Ya da yapabildik mi?
Çoğu zaman yıl biterken hesaplarımız başka türlü olur. Kazandık mı, kaybettik mi; artılar mı fazla, eksiler mi… Oysa giden bir yılın muhasebesi bize sadece rakamları değil, kendimizi anlatır.
Hayat, bir bilanço defteri kadar net değildir.
Yanlışlarla, pişmanlıklarla, yarım kalanlarla doludur. Zaten hayat dediğimiz şey, çözülmesi imkânsız bir muamma değil midir?
Ne kadar planlarsak planlayalım, bir bakarız bambaşka bir yerdeyiz. Ne kadar tutunursak tutunalım, bazı şeyler avuçlarımızdan kayıp gider.
Ama yıl sonu yine de kıymetlidir. Çünkü insanı durdurur. Düşündürür. Kendine döndürür. Ve şunu sordurur: “Geçen yıl kimdim, bu yıl kim oldum?”
Belki cevaplar net olmayacak. Belki içimiz tam rahat etmeyecek. Ama şunu unutmamak gerekir: Giden günler geri gelmeyecek.
İşte bu yüzden insanlara umut vermek gerekiyor.
Kör bir iyimserlik değil; ayakta tutan, sorumluluk hatırlatan bir umut.
Çünkü muhasebe insanı karartmak için değil, unutmamamız gerekenleri hatırlatmak içindir.
Kalan günleri daha dikkatli, daha vicdanlı, daha farkında yaşayabilmek içindir.
